Ik heb nog meegemaakt dat bijna niemand zelf telefoon had. Meestal moest je naar een telefooncel. Een enkele buurtbewoner had een telefoon waar je in geval van nood gebruik van mocht maken of waar je het nummer van door mocht geven voor het geval jij bereikbaar moest zijn. De eerste mobiele telefoons zaten in een auto. Ze hadden het formaat van gewone toestellen, grote lompe dingen en waren bijna onbetaalbaar.

Op een dag kregen we van KPN een kleiner, goedkoper en handzamer mobieltje aangeboden de Kermitt (kikker in het Engels). Wat een typische naam zul je denken, maar in het gebruik deed deze Kermitt de naam eer aan. Er stonden namelijk op bepaalde plaatsen palen met antennes. Om met je Kermitt te kunnen bellen moest je in de buurt van zo’n paal staan. Je moest dus als het ware van paal naar paal hoppen. Al gauw bleek bij KPN dat het gebruik van die zendpalen te kostbaar was en dat de opbrengst van de abonnees niet voldoende was.

Toen bood KPN ons gratis een ander mobieltje aan, model koelkast en de Kermitt was verleden tijd. Deze mobieltjes kregen een zendmast met groter bereik Dat mobieltje gebruikte mijn man totdat hij overging op een nieuwer en handzamer model. Ik mocht de “koelkast” hebben. In die tijd moest ik regelmatig vooral ’s avonds op pad, het was een veilig idee dat ik mobiel bereikbaar was. In de daaropvolgende drie jaar gebruikte ik niet één keer dat mobieltje. Toen ik daarna minder vaak en niet zo ver meer van huis hoefde, gaf ik het door aan onze dochter. Altijd wanneer ik een telefoon nodig had, was er eentje in de buurt. Thuis had ik een vaste aansluiting en mijn man had zijn mobiel op zak. Verder had je nog de telefooncellen en kon ik geen telefoon vinden, dan was er wel iemand van wie ik het mobieltje mocht gebruiken.

Een paar jaar geleden had ik een afspraak, maar ik stond thuis met een kapotte auto. Ik belde op dat ik met de bus zou komen. De aansluitingen van de bus liepen mis en ik was veel langer onderweg dan gepland. Omdat ik op een busstation in een kleine plaats een uur moest wachten, leek het me beter even te bellen, maar ja ik had geen mobiel. Een telefooncel? “Nee, die zijn er hier niet meer”. Even bellen in dat café? “Sorry, daar beginnen we niet aan”! Gelukkig streek de beheerder van de plaatselijke fietsenstalling over zijn hart en mocht ik bellen. Daarna is het me nog twee keer overkomen dat ik dringend moest bellen, maar dat er geen telefoon in de buurt was. Dat stemde we wel tot nadenken. Dus…. Toch maar doen? Okay, ik ging voor de bijl, ik ging een mobieltje kopen, maar alleen “recht op en neer hoor!”

Hebben jullie dat ook, dat je in de winkel staat en er is zoveel keus dat je daardoor niet meer weet wat je moet kiezen? Ik kreeg er een punthoofd van! Want wat doe je dan: je gaat inhoud en prijzen vergelijken en ziet door de bomen het bos niet meer. Ik ben best handig met apparaten, dus het is geen “koud water vrees” dat ik niet aan een mobieltje wilde, er zitten te veel opties op en ik wilde alleen maar in geval van nood kunnen bellen of eventueel sms’n. Dat kon tenslotte met een senioren mobiel. Hij had precies wat ik nodig had, niet meer dan dat, maar ik moest er nog wel even aan wennen dat ik ook bij de categorie senioren hoorde.

Een paar jaar later kwam ik er achter dat je, wanneer je in deze tijd geen mobieltje hebt waarmee je kunt sms’en, mailen, foto’s maken, WhatsAppen, parkeergeld betalen en, o ja, dat je er ook nog mee kunt bellen, dat je dan hopeloos ouderwets bent. Toen er dus een aanbieding kwam voor een phablet, een kruising tussen een mobiel en een tablet ging ik voor de bijl. En ik moet zeggen, het gemak dient de mens. Zeker nu ik het zo druk heb rond onze jubileumvoorstelling komt de phablet me goed van pas, ik doe er ook echt alles mee, maar bellen, nee dat niet, dan gebruik ik toch liever mijn senioren mobieltje. Daar staat het geluid namelijk wat harder van en dat is wel zo prettig als je een senior bent.

 

 

wilma

 

 

 

 

 

Wilma Stofmeel richtte in Waalre Dansgroep Butterfly op. Na tien jaar stopte ze met Butterfly (die toen inmiddels uit ruim 100 leden bestond) en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Inmiddels bestaat de dansgroep ruim zesendertig jaar en is een begrip in Waalre.

In 1990 startte Wilma Theatergroep Kinderspel. Ze  volgde de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in Valkenswaard, Veldhoven en Waalre en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven.

In  2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd.

 

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest