Op 18 september hing ik de vlag uit vanwege de bevrijding. Dit jaar stond ik weer ’s avonds om zeven uur aan de Eindhovense weg bij ons in Aalst. Langs de kant zat een oude man, met zijn zoon en een kleinzoon. Ik vertelde het jongetje dat de stoet er aan komt als de klokken beginnen te luiden, net als toen de oorlog was afgelopen. Dat de fakkel helemaal uit Bayeux komt waar de invasie is begonnen. Ik krijg altijd kippenvel als de kerkklokken dan luiden. Eerst rennen de fakkeldragers, leerlingen van het Sint Joris college uit Eindhoven langs, dan volgt de stoet militaire voertuigen, jong en oud doen mee. Ik vind het prachtig dat jongeren op die manier bij de bevrijding worden betrokken. Ik zwaai ook naar de militaire voertuigen alsof ik zelf de bevrijding heb meegemaakt.

Mijn patriottisch gevoel klimt met de jaren, trots op ons koningshuis en op ons land. Prachtig als onze Olympische spelers met de Nederlandse driekleur lopen tijdens de opening, als die gehesen wordt omdat de sportman of – vrouw weer een medaille heeft gewonnen of wappert bij een voetbalwedstrijd. Ik moet eerlijk bekennen dat we pas een vlag kochten toen eerst onze zoon en later onze dochter slaagden voor de middelbare school. Omdat we nu toch een vlag hebben gaat sindsdien de vlag uit op Koninginnedag (tegenwoordig dus koningsdag), 4 en 5 mei en met 18 september en in die tijd deden dat veel mensen. Sinds we kinderen hebben en nu ook kleinkinderen, realiseer ik me steeds meer dat we dankbaar moeten zijn voor onze vrijheid.

Sinds een paar jaar zie je in mei en juni vlaggen met ‘geslaagd’ hangen met het logo van de school. Goede reclame voor die school natuurlijk, ‘kijk eens hoeveel leerlingen van onze school zijn geslaagd!’ Onze driekleur lijkt nu dan niet meer nodig. langzaam maar zeker verdwijnt die uit het straatbeeld. Ik woon in een lange straat en dan zou je toch minstens een tiental vlaggen mogen verwachten bij herdenking of bevrijding, maar wij zijn tegenwoordig de enigen die vlaggen. Toch, als je het grote aantal mensen ziet dat langs de route van het defilé staat, leeft het vieren van de bevrijding nog wel. Ook op 4 mei bij de dodenherdenking in het plantsoen aan de Mauritsweg is een grote opkomst. Niet alleen van ouderen, maar er komen ook jonge mensen met kleine kinderen. Jong geleerd is……

Toch zou ik wat meer vaderlandsliefde uitgedragen willen zien. In deze tijd hebben we te maken met de dreiging van de IS. In veel landen zijn brandhaarden, is geen persvrijheid en geen vrijheid van meningsuiting. Hier in Nederland hebben we het goed, dat zouden we wel wat meer mogen tonen. Om te beginnen door allemaal de vlag uit te hangen, niet alleen bij sport, maar ook om de vrijheid te vieren en te tonen dat we trotse Nederlanders zijn.

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly in Waalre op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven. Sinds maart 2016 schrijft ze ook artikelen voor het weekblad De Schakel. In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest