Sinds juni van dit jaar heb ik verhalen van vrijwilligers mogen optekenen voor in ons weekblad De Schakel. Het zijn hele uiteenlopende interviews geworden. Van een gezin: vader, moeder en dochter die voor een werkvakantie naar Oeganda vertrokken om kennis uit te wisselen, tot een handige duizendpoot die overal een oplossing voor technische en praktische problemen wist te vinden. Al dat vrijwilligerswerk gebeurt pro deo en met grote inzet.

Wat mij opviel is dat iedereen zo bescheiden is. De eerste gedachte van hem of haar was altijd “moet je het niet over het doel hebben waarvoor ik het vrijwilligerswerk doe?” Maar nee, ik wilde het verhaal van de persoon schrijven. Wat houdt het in? Waarom doe je het en wat brengt het jou? Nou daar was hij of zij snel klaar mee “ik doe het graag. het is geen werk maar hobby, je helpt er anderen mee en het geeft veel voldoening.” Toen we verder in gesprek gingen kwamen de verhalen los. Iedereen verteld met veel passie over het werk, of het nou individueel is of bij een instelling. Vaak deden ze daarnaast ook nog andere vrijwilligersactiviteiten.” Zoiets gaat vanzelf, je rolt er als het ware in.” Op het einde van ons gesprek zeiden ze soms verbaasd, dat ze er niet bij stil hebben gestaan dat ze zoveel werk doen. En toch is er nog steeds een tekort aan vrijwilligers . Daarom eindigde ik de rubriek altijd met een oproep voor nieuwe vrijwilligers.

Wat ook tekenend is, is dat niemand zich uit zichzelf opgaf voor de rubriek ‘Dé vrijwilliger’. Meestal benaderde ik iemand en soms moest ik die letterlijk overhalen zijn of haar verhaal te doen. Toch is er niets verkeerds aan om over je vrijwilligerswerk te vertellen. Het kan andere mensen inspireren om hetzelfde te gaan doen en dat is hard nodig. Want wees eerlijk, als de vrijwilligers het bijltje er bij neergooien, dan zitten veel organisaties met de handen in het haar. Ondertussen heb ik door de enthousiaste verhalen, me ook voor vrijwilligerswerk aangemeld. Ik ga eens in de vier weken twee uurtjes poetsen in Het Woldersven. Het is een vakantiewoning voor langdurig zieken en oude, eenzame mensen. Met een team van vijf dames maken we alles weer spic en span voor de volgde groep logees. De poetsers komen ook voor de gezelligheid en het sociale contact, dan is een lekker bakje koffie tussendoor altijd welkom en het werk is weer zo gedaan.

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly in Waalre op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven. Sinds maart 2016 schrijft ze ook artikelen voor het weekblad De Schakel. In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest