We zeggen wel eens “hoe ouder je wordt, des te sneller gaan de jaren” en dat lijkt te kloppen. Zo vind ik de maand februari vooral dit jaar bijzonder kort. Het scheelt maar drie dagen met januari en maart, maar de maand was om voordat ik er erg in had. Dat kan ook liggen aan de weer super korte winter. We hebben nog geen vijf dagen sneeuw gehad en het weer wordt al zachter. Wel kwam griep (manlief) en flinke verkoudheid (ik dus) op bezoek, dan gaan de dagen geruisloos voorbij. Een lichtpuntje was op het einde van de maand, jawel de carnaval.

Niet dat ik dat nog heel uitbundig vier. Mijn wilde haren ben ik kwijt en als het guur weer is blijf ik liever binnen. Toch wil ik nog wel een beetje carnaval meemaken. Dit jaar gingen manlief en ik voor het eerst naar de carnavals mis in de Willibrorduskerk in Waalre. Een kerkbezoek is ons niet vreemd, we gaan regelmatig in Aalst naar de kerk en we waren benieuwd hoe het er in zo’n mis aan toegaat. Ik moet zeggen: leuk, gezellig, vrolijk en met een beetje devotie. Naast mooie zang van het kerkkoor was er muziek van de kapellen van de Keien. De preek van pastoor Spooren zou op een tonproatersavond niet misstaan. Het was op het randje en er mocht gelachen worden, een hele andere manier van mis beleven en voor herhaling vatbaar.

Op maandag ging ik met manlief naar De Boerenbruiloft in De Pracht. We waren zelf ook toepasselijk gekleed om niet uit de toon te vallen. Het echtpaar dat in de onecht verbonden ging worden was multicultureel. Hij een echte Aalstenaar en zij een Surinaamse, maar wel gekleed met Brabantse poffer. Kijk, dat vind ik carnaval in de ware zin van het woord, het gaat om de gein. De familie van de bruid deed goed zijn best om mee te gaan in polonaise, hoewel ik vermoed dat ze carnaval in Suriname wel anders vieren. De plechtigheid was bijna cabaret, ook hier viel weer veel te lachen.

Op dinsdagmiddag ging ik met dochter en kleindochters naar het kindercarnaval. Dat vind ik altijd een van de leukste dagen. Je ziet leeftijdgenoten die nu kleinkinderen hebben en kinderen die groot zijn geworden, die nu zelf met hun kroost carnaval vieren. Je drinkt een pintje, niet te veel (denk aan de kinderen), maakt een praatje en geniet van het grut dat zich uitstekend vermaakt. Soms met een dansje, vaak op het springkussen en spelen met ballonnen is ook heel leuk. De muziek paste goed bij het publiek en was ook niet loei hard. Ik kon carnaval met een tevreden gevoel afsluiten.

En dan nu ‘vasten’. Jazeker, bij carnaval hoort ook het vasten. Ik las in de krant dat er meer jongeren aan mee gaan doen. Goed is dat, een vorm van bezinning. Ik doe het al een aantal jaren. In het begin zei men wel eens tegen mij: “je wilt gewoon lijnen” maar daar gaat het me niet om. Zoveel gewichtsverlies leverde het me niet op. Ik was altijd een beetje jaloers als ik hoorde over de Ramadan, dat mensen het voor hun geloof kunnen opbrengen iets te laten. Dat wilde ik ook. Dus ga ik tot en met goede vrijdag vasten. Door de week geen koek, snoep of alcohol en op vrijdag geen vlees. Zaterdag en zondag mag je weer alles hebben. Het zal niet altijd meevallen, maar als je alcohol, snoep of gebak weigert en uitlegt dat je mee doet met de vasten, respecteert men dat en dringt niet verder aan. Een teken dat het breder geaccepteerd wordt en dat is dan weer een goed teken. Carnaval en vasten zijn nog lang niet uit de tijd.

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly in Waalre op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven. Sinds maart 2016 schrijft ze ook artikelen voor het weekblad De Schakel. In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest