Toen ik zo’n negen of tien jaar was, bestond mijn vakantie uit: varen op een woeste zee, klimmen en klauteren in de bergen en spannende avonturen beleven in de jungle. Tenminste, in mijn belevingswereld. We gingen namelijk in Strijp, (Drents dorp) waar ik woonde, in de vakantie met een hele grote groep kinderen naar de speeltuin in Eeckenrhode in Aalst, of naar vogelpark Animali in Eindhoven. In de speeltuin stond een prachtig schip waarop we konden klimmen en klauteren en in onze fantasie onze avonturen op zee beleven. In vogelpark Animali had je behalve vogels en andere dieren ook speeltoestellen en dan speelde dat ik in de jungle was. De reis er naar toe was ook een hele onderneming. We gingen er met misschien wel honderd kinderen, te voet naar toe. Onder begeleiding van politie op de fiets! En ‘s avonds gingen we, heel luxe met de bus terug naar huis, want iedereen was dan natuurlijk te moe om nog terug te lopen.

Op andere dagen gingen mijn ouders met ons op de fiets naar het ven in Waalre, waar prachtig wit duinzand was, net als aan zee. Of naar Klein Zwitserland, een afgraving langs het Beatrix kanaal bij vliegveld Welschap met woeste struiken en diepe dalen. Boven aan ons lijstje van favoriete plekjes stond het Oirschots venneke. Daar moesten we wel veel verder voor fietsen, maar het was de moeite waard. Veel bos, hei en natuurlijk het Oirschots venneke. Als we geluk hadden waren er militaire oefeningen in de buurt. Soms lag er een grote rubberboot in het ven die een van de militairen moest bewaken. We mochten in ruil voor de leesmap van mijn moeder, met die boot spelen. We zijn in die jaren nooit op vakantie geweest, dat zat er niet in met vier kinderen, het magere salaris van mijn vader en een inwonende zieke oom, maar ondanks dat hebben de herinneringen aan die vakanties een gouden randje.

Toen ik verkering kreeg kocht mijn vriend vol trots voor fl. 250,00 zijn eerste autootje. Het was weliswaar een Daffodil, maar toch, het was wel zijn eigen auto. Hij knapte de auto op en met wat stoere strepen kreeg de auto meer uitstraling. Er ging veel tijd in zitten, meer dan we hadden verwacht zodat onze halve vakantie er aan werd opgeofferd. Maar ja, daarna konden we overal naar toe rijden. Het laatste wat er nog moest gebeuren was een tectylbeurt aan de onderkant van de auto. Dat kon heel gemakkelijk bij hem op de kazerne. Daar hadden ze een smeerbrug. Je was verplicht om met twee man aanwezig te zijn om de auto op de brug te rijden, maar ach hij kon het net zo goed in zijn eentje doen vond hij. De opritjes werden klaar gelegd, nog even controleren of ze goed lagen en daar ging hij dan……… Oeps, de opritje lagen niet vast en langzaam zakte de auto op zijn kant de smeerbrug in. Met zes man moesten ze de wagen uit de put tillen. Ik heb zijn gezicht niet gezien toen hij, om uit de auto te klimmen de deur omhoog open moest doen, maar je had mijn gezicht moeten zien toen hij kwam voorrijden met een helemaal scheve auto. Ik dacht eerst dat het een grap was. Toch kun je op zo’n moment niet boos worden, want voor hem was de teleurstelling en frustratie natuurlijk veel groter. De auto was onherstelbaar beschadigd. De rest van de vakantie zijn we toch nog overal naar toe geweest. Maar dan wel met de trein!

In de loop van de jaren hebben mijn lief en ik heel wat door Europa gereisd. Samen met de kinderen en later weer met zijn tweeën. In het begin met een tent, later met de caravan. Toen de caravan het na vijfentwintig jaar begaf, gingen we voortaan in een hotel, huurden een huisje of zaten we in een Stayokay. Dit jaar gaan we ook een paar keer weg. Een paar dagen Biesbosch en naar zee en nog een midweek naar Duitsland. En nu maar hopen dat de weergoden ons welgezind zijn.

Ik wens iedereen een fijne vakantie toe.

 

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly in Waalre op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven. Sinds maart 2016 schrijft ze ook artikelen voor het weekblad De Schakel. In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

 

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest