De eerste tien jaar dat wij waren getrouwd, hadden wij geen televisie. Als  ik dat nu aan iemand vertel zal die vragen of wij soms zo arm waren, want een tv is tegenwoordig bijna een eerste levensbehoefte. Integendeel. Mijn lief en ik hadden allebei een baan en hij zat ook nog in een band wat in die tijd een aardige extra cent in het laatje bracht. Zelfs toen er kinderen kwamen en ik meer aan huis was gebonden, was er voor mij geen noodzaak om avonden tv te kijken. We wisten onze tijd goed te vullen met hobby’s en huisje, boompje beestje.

Onze oudste was zeven jaar en keek regelmatig bij vriendjes tv programma’s. Dat wilde hij thuis ook, maar daar wilden wij niets van weten: “Dat kijkkastje is ongezond, dan blijf je teveel binnen zitten. Daar komt niets van in.” Maar zoonlief was ook niet voor een gat te vangen. Op een familiereünie hoorde hij van een familielid dat die een winkel had in tweedehands radio- en tv toestellen.  Daar ging de slimmerik eens een praatje mee maken. Hij vroeg wat een tweedehands tv moest kosten. Tja de goedkoopste zwart/wit was vijfendertig gulden, en zoonlief had er maar vijfentwintig in de spaarpot. Niet getreurd want zijn opa en een oom wilden wel bijlappen. Zo lapten ze tegelijk ons protest aan hun laars. Nou hadden wij, toen we ons huis kochten, de antenne van het dak gehaald, want  die was niet nodig en bij stormachtig weer alleen maar een gevaar. Maar ja, zonder antenne hadden we geen ontvangst en er zat niets anders op dan voor tachtig gulden een antenne voor binnen te kopen. Ach, eigenlijk vonden we het slim van die knul hoe hij het voor elkaar had gekregen. Wel hadden we een streng tv-kijk- beleid over wanneer, hoe vaak en hoelang hij en zijn zusje tv mochten kijken.

In de loop van de jaren werd het ene tv toestel voor het andere ingewisseld. We gingen met de tijd en de techniek mee. Nu kunnen we zelf onze tv programma’s samenstellen en die stopzetten bij een telefoontje of een plaspauze. Mijn lief en ik kijken graag thuis op de bank naar een concert. Dan zie je de muzikanten vaak dichter bij dan in levende lijve en je bepaalt zelf wanneer je een pauze neemt. Het grappige is, dat zowel onze zoon als dochter weinig of niet tv kijken, te druk met van alles en nog wat. Zij maken ook afspraken met de kinderen wanneer ze tv mogen kijken, zoals wanneer papa of mama staat te koken. En soms overdag een uurtje, wanneer de kinderen duidelijk even een rustpuntje nodig hebben. Er wordt goed de hand aan gehouden want spelen, liefst buiten, blijft belangrijk. Tegenwoordig moet ík opletten dat ik niet teveel aan het kijkkastje gebakken zit. Er zijn zoveel spannende series en mooie drama’s die ik graag wil zien dat ik mezelf weleens tot de orde moet roepen. Ik heb nu met manlief de afspraak gemaakt dat we, zolang het weer het toelaat, vaker gaan wandelen en  ’s avonds samen kaarten. Ook wil ik weer meer creatieve dingen gaan doen. En zo is de cirkel weer rond.

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly in Waalre op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven. Sinds maart 2016 schrijft ze ook artikelen voor het weekblad De Schakel. In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

 

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest