Nog even en het is weer zover, de Goed Heiligman is in het land. Mijn lief en ik hebben dat altijd een leuk feest gevonden. We leefden ons graag in, jammer genoeg was het met het volwassen worden in de familie verwaterd. We woonden in ons wittebroodjaar in de Achterhoek, ver van de bewoonde wereld, maar met elektra- en wateraansluiting van een boerderij. Daar woonde een kinderrijk gezin, variërend in leeftijd van twee tot twaalf jaar. Voor water en elektriciteit berekende de boer een spotprijsje. Om iets terug te doen besloten we een zak met cadeautjes af te geven. Op vijf december slopen we om het huis, en klopten af en toe met ‘de roe’ op een raam. Tot slot belden we aan en stoven weg. Om de hoek gluurden we hoe de zak werd ontvangen. Grote consternatie en gegil en een galmend “dank je wel Sinterklaas” klonk door de nacht. De familie was heel content met de cadeautjes en met de actieve Piet. De boerderijen liggen daar ver uit elkaar zodat je niet even voor de buurman zwarte Piet gaat spelen.

Een jaar later verhuisden we naar een kinderrijke straat in Waalre. De buren van twee deuren verder vroegen of wij de zakken met cadeautjes wilden bezorgen. Zo gezegd zo gedaan. Nou vonden we het wel een beetje saai om alles ineens voor de deur te zetten, dus bedachten we om het op te splitsen. Eerst zetten we een zak met cadeautjes voor de voordeur en belden aan. Daarna klommen op het keuken dak aan de achterkant, klopten met een roe op een bovenraampje en lieten vervolgens de volgende zak cadeautjes zakken. Ook nu was er volop consternatie. Wij dachten de kindertjes de avond van hun leven te bezorgen. De volgende morgen vertelde de buurvrouw ons echter dat de kleintjes door die actie zo waren geschrokken, dat ze niet meer naar bed durfden. Daar waren de ouders niet blij mee. We zijn ook nooit meer gevraagd. En dat terwijl we het toch zo goed bedoelden.

Toen we zelf kinderen kregen begrepen we beter wat een impact zo’n actie op kinderen heeft. Die beleven dingen anders dan de grote mensen en hebben een levendige fantasie. We beleven Sinterklaas weer volop met kinderen én kleinkinderen. We overleggen ook goed met de ouders hoe we een en ander in elkaar kunnen steken, zodat we de niemand een trauma bezorgen. Dit jaar komt de Goed Heiligman voor het eerst aan huis, mét een Pietje. Onze oudste kleindochters worden komend jaar al weer zes jaar. De ouders denken dat dan het twijfelen toeslaat en dat ze het jaar daarop van hun ‘geloof zullen vallen’. Dat is in mijn ogen nog véél te vroeg. Aan de andere kant, dan kunnen we de oudsten betrekken in het verhaal en dat is toch ook weer genieten. Misschien komt het knutselen aan surprises dan ook weer terug, want dat werd vóór de komst van de kleintjes in de ban gedaan. Daar had iedereen het te druk voor, vonden ze. Ik kijk er nu al naar uit om tegen die tijd aan de slag te gaan, een surprise hoort er toch ook bij, net als een goed gedicht schrijven en een fraaie poets bakken.

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly in Waalre op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven. Sinds maart 2016 schrijft ze ook artikelen voor het weekblad De Schakel. In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

 

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest