‘Blauwe maandag’  is, volgens zeggen, de zwartste dag van het jaar. Je zit in een dip want de feestdagen zijn voorbij. We hebben natuurlijk weer teveel geld uitgegeven aan eten, drinken en cadeaus én het duurt nog even voor we het salaris krijgen. Daarbij komt dat het winter is. En als dat gepaard zou gaan met sneeuw, een strakblauwe lucht en een zonnetje, dan zou dat niet erg zijn. Maar nee, het regent de hele dag, er waait een gure wind en voor morgen zijn zelfs hagelbuien voorspeld. Toch kan ik niet zeggen dat ik last heb van de blues en dat dankzij twee goede voornemens, die zorgen voor een ‘opgeruimd gevoel’.

Om te beginnen ga ik ont-spullen. Een nieuw trendy woord voor de boel eens goed gaan opruimen. Dat is voor mij nooit een probleem. Ik durf dat rigoureus aan te pakken. Vroeger leerde ik de kinderen bij het opruimen drie kratjes neer te zetten: Nummer één was voor weggooien, nummer twee wilde ze houden en als ze er nog even over na moesten denken ging het in nummer drie. Wanneer we dan de volgende keer de ‘nadenkertjes’ in kratje drie weer tegen kwamen en ze waren niet van nut geweest, verdwenen ze alsnog in nummer één. Onze dochter heeft er veel van opgestoken, onze zoon heeft moeite met kratje nummer twee. Er gaat dan ook veel terug op de plank, want met kratje drie zou hij het niet redden. Manlief houdt gelukkig ook van opruimen en kan goed afscheid nemen. De tijd dat hij gebruikte schroeven, bouten en moeren en andere bouw- en constructiematerialen bewaarde is gelukkig voorbij. Door schade en schande wijs geworden dan, want het werkt nooit fijn met bijvoorbeeld gebruikte schroeven en het materiaal past meestal net niet. Dan moest hij alsnog naar de winkel, dat doet hij voortaan maar meteen.

Eindelijk gaan de glazen, kopjes en vazen die nergens bij passen of niet praktisch zijn weg. Ze worden nooit gebruikt en ik pak ze alleen maar vast als ik de kast een keertje schoonmaak. Als het aan mij ligt volgen er ook nog een heleboel spulletjes uit verre landen. Op vakantie vonden we het leuk om als aandenken mee te nemen, maar wat moet je er thuis mee? Een lege plank poets je zoveel sneller af. We zijn jaren geleden van videobanden overgestapt op dvd. Toen  heb ik alle banden op dvd overgezet. Resultaat? Nu staat een grote doos vol met banden, ergens achter in een hoekje, want ja “misschien hebben we ze nog eens nodig voor……”. En die kom ik bij het ont-spullen dan tegen. Eigenlijk was ik vergeten dat die daar nog stond! Dus hup, weg ermee. Ik kwam ook dingen tegen die ik wél kan gebruiken, maar waarvan ik niet wist dat het daar lag. Dat is dan weermooi mee genomen.

En dan nu de kledingkast en sokken la. Mijn lief heeft  een heleboel sokken die hij, weet ik zeker, niet meer draagt. Dat geldt ook voor zijn kleren. Wanneer iets versleten is en hij kan er geen afscheid van nemen kijk ik vaak hoe of het er mee staat. Dan oeps, gebeurd het dat er een grote scheur in komt. Ja, dan mag het wel weg. Over de rest moet hij nog nadenken. Zelf heb ik kleren waarvan ik zeker weet dat ik die tenminste één keer per jaar draag. Daar ben ik aan gehecht. Bijvoorbeeld het pakje dat ik droeg op de trouwerij van onze dochter tien jaar geleden. Dan kom ik nu bij mijn tweede goede voornemen voor dit jaar. Ik ga dit jaar helemaal geen kleren kopen, niet nieuw ook niet tweedehands, niks, nada. In december weet ik te vertellen of het is gelukt.

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly in Waalre op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven. Sinds maart 2016 schrijft ze ook artikelen voor het weekblad De Schakel. In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

 

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest