Het eerste kwartaal van 2018 zit er bijna op. De natuur begint te ontwaken, soms aarzelend, soms gaat het snel. Ik kan er zo van genieten om al het groen, de kleur en fleur op te zien schieten. Op het moment dat ik dit schrijf is het al een paar dagen prachtig weer. Heel zomers, eigenlijk te heet. Ik ben altijd bang wanneer het vroeg in het voorjaar zo warm is, dat de zomer alleen maar nattigheid en kou gaat brengen. Maar goed, we gaan nu genieten, dan hebben we het gehad. En dan wordt het tijd voor lentekleren, eindelijk. Ik ben mijn wintergarderobe zachtjesaan beu.

Mijn voornemen voor dit jaar, geen nieuwe kleding kopen, is tot nu toe gelukt. Het grappige is dat mijn kledingkast  ineens vol verrassingen blijkt te zitten  doordat ik nieuwe combinaties zie. Dat komt doordat ik zomer en winterkleding in aparte kasten hang en er zo een heel seizoen niet naar om zie. Bij de eerste stabiele mooie dagen begin ik kleren om te wisselen. “Deze rok is nu te somber en dat truitje wordt te warm, dat wissel ik om. Hè kijk, bijna vergeten dat ik nog zo’n mooi ‘tussen truitje’ had. En wat een geluk, wit wordt deze zomer mode  en laat ik nou vorig jaar in de uitverkoop een wit spijkerjasje hebben gekocht. Staat leuk op mijn witte broek én op die lange witte rok. De nieuwe schoenen die ik droeg bij mijn kerstjurk passen ook onder een zomerjurk. Wat goed zeg, ik kan nog heel veel combineren.” En zo spaar ik nog steeds geld uit.

Zo gaat het soms ook met de aankoop van nieuwe spullen. Al een aantal jaren overkappen we een stukje van onze binnentuin met een eenvoudig zonnedoek.  Ineens bedenken manlief en ik dat we een nieuw zonnescherm nodig hebben. Dus op naar de Praxis en de Kampeerwinkel voor een prijsvergelijk. Tjonge, je kunt op allerlei manieren voor schaduw  zorgen in je tuin. Je hebt parasols, zonneschermen, driekante doeken, partytenten en zelf hele woestijntenten. Een zonnescherm valt al gauw af, te duur. De partytent is niet onaardig, maar ziet er wel erg goedkoop uit. Die woestijntent is heel indrukwekkend, we gingen bijna overstag. Toen visualiseerde ik me onze binnentuin, die zou helemaal verdwijnen onder het gevaarte. Weg zon, maar ook weg tuin. En dat voor zoveel geld. Uiteindelijk komen we terug bij ons huidige zonnedoek. “Die hadden we toch slim bedacht? Een simpele constructie die ook goed bij ons tuintje past en nog jaren meegaat. We laten alles bij het oude.” En weet je wat nou grappig is? We zijn dat zonnedoek meer gaan waarderen en hebben geld bespaard, nog voordat we het hebben uitgegeven. Nog even en we worden rijk. Of nee, dat waren we eigenlijk al, stonden we even niet bij stil.

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly in Waalre op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven. Sinds maart 2016 schrijft ze ook artikelen voor het weekblad De Schakel. In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

 

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest