We wonen in een gewone straat, sportvelden achter ons en een grote parkeerplaats aan de voorkant. Er is altijd reuroeng met doordeweeks voetbaltraining en in het weekend wedstrijden. Dat is wel gezellig, behalve als op zaterdagmorgen iemand om 8:30 uur uit verveling een half uur met de claxon zit te spelen. Onze huizen, een rijtje van zeven, zijn van rond 1929 en hebben dus een eerbiedwaardige leeftijd. Ze zien er anders uit dan de andere huizen in de straat. Geen van onze zeven huizen ziet er van binnen hetzelfde uit. Aan de buitenkant gezien denkt men dat het binnen klein is, dat valt wel mee. Ik krijg vaak de opmerking dat het een knus huis(je) is of een leuk toeristenhuisje. Er is iets met de ligging aan de hand. Meestal wordt iemand uit ons rijtje uitgekozen als er iets aan de hand is.

Toen we er pas woonden stond tegenover ons op wat nu parkeerterrein is, een blokhut en een kleuterschool die omgebouwd was tot Jeugdsoos. Iedere zaterdagavond was het daar wel een keer bal. Dan kon het gebeuren dat, terwijl we ons bezoek uitzwaaiden, er iemand naar binnen rende om het vege lijf te redden. We hadden op de vreemdste momenten iemand aan de deur met een hulpvraag; om een taxi te mogen bellen, een fietspomp te lenen of pakjes aan te nemen.

Sinds de Brabantiafabriek is afgebroken en er appartementen zijn gebouwd doemt weer een nieuw probleem op. Onze straat verkeerd in een identiteitscrisis! De Brabantialaan en de Sophiastraat worden gescheiden door een kleine brug. Aan onze kant staat keurig een straatnaambordje. Kan niet missen zou je denken. Het tegendeel is waar. Ineens horen we bij de Brabantialaan, tenminste wie daar moet zijn staat bij ons aan de deur. Dat zorgt soms voor hilarische momenten.

Wij weten binnen de kortste keren dat er in de Brabantialaan puppy’s te koop zijn. Dan staat een vader met zijn kinderen als eerste bij ons aan de deur. Hoopvol kijken ze je aan of de hondjes er nog zijn. Dan de teleurstelling als we nee knikken en weer de opluchting omdat ze op het verkeerde adres zijn. Buurman rechts krijgt regelmatig mensen aan de deur die op hetzelfde huisnummer in de Brabantialaan moet zijn voor het afgeven van bestellingen of ophalen van koopwaar. Bij buurman van twee deuren verder maken ze het nog bonter. Op een dag stond er een vrachtwagen voor zijn deur met een raamkozijn dat twee keer zo groot is als dat van zijn huis. De chauffeur krabde zich eens achter de oren zei “ik denk niet dat dit gaat passen” en ging een straatje verder. Een andere keer stond de ziekenwagen aan zijn deur, die had hij heus niet besteld. De echte klapper was een lijkwagen. Toen buurman thuiskwam zag hij die voor zijn deur staan. Hij ging polshoogte nemen, maar maakte zich niet meteen bekend. “Ik denk niet dat ze open zullen doen”, zei hij tegen de man. “We moeten toch echt hier zijn.” Antwoorde de man. “Volgens mij ligt hij al wekenlang dood in huis”, ging buurman verder. Afijn, na nog even wat dollen legde hij uit dat ze in de Brabantialaan moesten zijn. “Dat is toch hier”, hield de man vol. Het straatnaambordje moest hem overtuigen. Ja er is vaak reuroeng in onze straat, ach zo heb je nog eens een verhaal om te vertellen bij de barbecue. Wij blijven lachen.

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly in Waalre op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven. Sinds maart 2016 schrijft ze ook artikelen voor het weekblad De Schakel. In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

 

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest