Als iets deze zomer het onderwerp van gesprek was, dan was het wel het weer. Want wat was heet en zo lang achter elkaar. Echt zo’n zomer waar Gerard Kox over zong en ja, die is nu ook weer voorbij. Je hoefde voor het weer niet ver weg op vakantie te gaan. Hier was het weer ook subtropisch en stabiel. De laatste zomers die zo waren, zoals ik me die herinner, waren in 1975 en 1976. Dat is me zo bijgebleven omdat ik in ’75 zwanger was van onze oudste en wat had ik het zwaar. Die deugniet bleef extra lang zitten. Hij vond het natuurlijk véél te warm om de weg naar buiten te zoeken. Het jaar daarop was het ook weer een mooie en hete zomer, toen leefden we bijna constant buiten en hadden geen behoefte om op vakantie te gaan.

Dit jaar zijn we wel weggeweest, een weekje Rijn/Moezel cruise. Ja het was heet, maar er was overal airco aan boord, we hadden het niet willen missen. Wat een zaligheid zo over het water te glijden, terwijl ondertussen  het wisselende landschap aan je voorbij gaat. Door onze kinderen werden we met deze reis geplaagd, ze noemden het ‘de rollator reis’. Het klopt, de passagierslijst had een hoog bejaarden gehalte en onze ouders deden zo’n reis op hun oude dag. Ik moet toegegeven, wij zijn zachtjes aan ook senioren, maar we kunnen nog goed vooruit en kregen nu een kijkje in ons  ‘voorland’. Ondertussen draaiden wij onze hand niet om voor wandelingen in stadjes, waar medepassagiers liever een treintje namen. En dat we in hoge bedden moesten klauteren, dat was ook geen punt. Dat ging nog allemaal kwiek. Dus ‘rollator reis’, het zou wat. We werden verwend en in de watten gelegd door superlief en attent personeel, we hadden ons natje en ons droogje en hoefden nergens voor te zorgen.

Er kwam ook een grote groep verstandelijk beperkten aan boord, een enkeling met zijn of haar moeder, de anderen werden door een echtpaar begeleidt. Het was een hele ervaring deze groep zoveel dagen mee te maken. Het zijn heel onbevangen, eerlijke en open mensen. Ze nemen geen blad voor de mond en genieten met volle teugen. Daar laten ze graag iedereen in de omgeving van meegenieten. Het is belangrijk met wie je aan tafel zit. We zaten zeven dagen lang, drie maaltijden per dag bij dezelfde mensen aan tafel. Je zou maar bij iemand zitten die geen boe of ba zegt. Bij ons was dat gelukkig niet het geval. Links van ons waren dat twee schoonzussen, de ene was negen jaar weduwe, de andere was dat vijfentwintig jaar. Door de jaren heen hadden ze geleerd hun eigen weg te gaan en er bewust voor gekozen om alleen te blijven. Geen gedoe met mannen meer. Regelmatig gaan ze samen op reis.  Rechts van ons zat een echtpaar. Hij was achtenzeventig en nog heel vitaal, zij was zesentachtig en tobde met de gezondheid. Ze deden erg hun best zich aan elkaar aan te passen, maar dat viel niet altijd mee. We hadden met zijn zessen leuke en geanimeerde gesprekken. Op zo’n reis tel je je zegeningen. Dat we gezonde kinderen en kleinkinderen hebben, want we zagen dat dit niet vanzelfsprekend is. En dat we zelf nog zo goed gezond en vitaal zijn. Dat dit ook anders had kunnen zijn zagen we om ons heen. Op deze reis realiseerden we ons dat we vooral veel hadden om dankbaar voor te zijn.

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly in Waalre op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven. Sinds maart 2016 schrijft ze ook artikelen voor het weekblad De Schakel. In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

 

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest