De meeste ouders krijgen er mee te maken; ‘het lege nest gevoel’. Het gevoel begint als je voor het eerst je kind naar de opvang brengt. Je denkt er gewend aan te zijn als ze naar de kleuterschool gaan en een paar jaar later naar de basisschool, maar het went nooit. Want iedere volgende stap, betekend ook dat je kind zich verder los van je maakt.

Het lijkt alsof het pas gisteren was dat ze studeerden en op kamers gingen. Maar voor je het weet hebben ze zich gevestigd, gaan trouwen en krijgen kinderen. En wat is dat een rijkdom. Je kunt zoveel meer genieten van je kleinkinderen, want het echte opvoeden hoef jij niet meer te doen. Bij opa en oma is het altijd gezellig, de kleinkinderen komen logeren en gaan daarna weer naar huis. Ook dan heb je een paar dagen last  van het ‘lege nest gevoel’, maar je weet dat er weer een volgende keer komt.

Hoe anders is het in het dierenrijk. Eind april ontdekte we per toeval dat roodborstjes een nestje had gemaakt in onze garage. We hielden het nauwlettend in de gaten, bezorgt dat hun vijand de kat er achter zou komen dat er een lekker hapje in de garage was te vinden. Ze hadden het nestje in een plastic tas gemaakt waar jute zakjes in zaten. De vogeltjes werden misschien door de  groene kleur aangetrokken. Pa en ma wisselden elkaar af op het nest, om af en toe de vleugels te strekken en voedsel  voor de partner te regelen. De rollen waren eerlijk verdeeld, om de beurt hielden ze de eitjes warm.

Schermafbeelding 2018-12-01 om 12.11.22 Schermafbeelding 2018-12-01 om 12.11.28

 

Begin mei kwamen ze uit. Zes stuks. We lieten de deur naar de garage open zodat  de familie roodborst vrij in en uit kon vliegen als het zover was. Ook nu hadden meneer en mevrouw het heel druk, ze vlogen af en aan om hun kroost te voeden. Af en toe verrasten we pa of ma als ze de garage invlogen, dan was er even paniek.

Ik keek er naar uit om de kleintjes uit te zien vliegen, maar na een kleine twee weken was het nest opeens leeg. Ik hoopte nog dat ze ’s avonds weer terug op het nest zouden komen, maar dat gebeurde niet. Heel de familie was weg en bleef weg.  Dit was wel heel abrupt.

Het enige wat er nog herinnerde aan het bezoek van de roodborstjes was  een garage die onder de vogelpoep zat. Voor het eerst werd ik weer overvallen door het ‘lege nest gevoel’, ik had me er niet eens op in kunnen stellen.

 

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven.  In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

 

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest