Wanneer iemand iets te vieren heeft: de verjaardag, een jubileum, of wanneer je vindt dat hij of zij wel eens mag worden bedankt voor een bijzondere prestatie, dan geef je over het algemeen een cadeau. In ieder geval iets waarvan je denkt “daar doe ik je een plezier mee.” Soms geef ik een envelop geld of een cadeaubon, maar dat doe ik liever niet. Het is zo onpersoonlijk. Ik zoek graag iets persoonlijks dat bij hem of haar past, maar het wordt steeds moeilijker om iemand te verrassen. Je hoort vaak “ik heb alles al, doe maar wat.” En ook wel “het is al leuk als je komt.” Toch wil niemand met lege handen komen. Zelfs voor de kleinkinderen een cadeautje kopen valt niet mee. De kinderen worden overladen met cadeaus van papa en mama, de familie en op het kinderfeestje. Als opa en oma wil je toch wel dat je in die hoedanigheid iets bijzonders kunt geven.

Toen we veertig jaar getrouwd waren vroegen we onze gasten een grote zak te vullen met houdbare levensmiddelen voor de Voedselbank. Daar werd goed gehoor aan gegeven. Daarnaast gaf een vriendin ons een leuk persoonlijk cadeau: door middel van een spel werden groepjes gevormd die de opdracht kregen iets voor manlief en mij te organiseren. Dat pakte heel leuk uit. De ene groep zette een boswandeling uit. Met de andere groep gingen we samen midgetgolfen. Weer een andere groep kreeg de opdracht een fietstocht te organiseren en de laatste groep om samen een etentje te verzorgen. Wat het extra leuk maakte was dat we zo met verschillende mensen echt ‘quality time’ deelden.

Dat bracht ons op het idee om ook eens wat vaker een ‘belevenis’ cadeau te doen. Dat kan door samen een museum te bezoeken, of je geeft bij een bioscoopbon een bon erbij dat je gratis op komt passen wanneer ze de bon gaan verzilveren. Dit jaar zijn we begonnen ook de kleindochters een ‘belevenis’ cadeau te doen. Met de oudste gingen we naar de musical ‘De kleine zeemeermin’. Met de jongste twee naar de Beekse Bergen en met nummer vier naar het Dino museum omdat zij wel houdt van opdrachtjes uitvoeren en speurtochtjes doen. Het fijne van deze cadeaus is niet alleen het ontvangen, maar ook het geven. Want we genieten net zo hard als de feestelingen van hun cadeau.

Nu ik het toch over belevenis cadeaus heb; de afgelopen jaren hebben we heel wat belevenissen meegemaakt die voelen als een cadeau. Daarbij denk ik aan de Boerenbruiloft van vorig jaar toen mijn lief en ik het bruidspaar mochten zijn. Dit jaar is de uitvoering van de Kempische Passion in Waalre, onder mijn regie, een mooiste belevenis. Wat was het mooi en het regende complimenten. Hier kan ik nog lang op teren. Maar het mooiste cadeau is toch wel dat mijn lief zo snel zijn hartinfarct te boven is gekomen, dat we nog de tijd krijgen om ons leven samen te vieren. Want er valt nog steeds heel veel te beleven.

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven.  In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest