Ik denk altijd met weemoed terug aan onze kleine caravan. Tweedehands gekocht en van binnen en buiten opgeknapt. Hij was 15 jaar oud, maar omdat hij helemaal van aluminium was, verkeerde hij nog in goede staat. Door de jaren heen veranderde de binnenkant van de caravan met de veranderingen in ons gezin.

Zo sliepen de kinderen eerst ieder op een bank, de ene op de korte kant, de andere op de lange kant. Toen ze daar uitgroeiden kwam er een hangmat bij en werd er boven elkaar geslapen. Op den duur werd het wc hokje vervangen door een kledingkast. Eén kast was niet genoeg voor twee volwassenen en twee pubers en ze konden inmiddels best zelf ’s nacht naar het toiletgebouw lopen. Toen de kinderen buiten in een tentje gingen slapen konden er vriendjes of vriendinnetjes mee en werd de hangmat gebruikt als bagagerek.

De eerste jaren dat we er mee op pad gingen was de wegenkaart onze leidraad. Doordat we niet altijd op tijd de camping vonden die we hadden gepland gebeurde het nogal eens dat we van de grote weg afgingen om op een rustig plekje te overnachten. Het zag er altijd idyllisch uit en we gingen dan ook met een gerust hart slapen. Helaas was het al vaak schemerig, dus hadden we minder kijk op de omgeving. Zo kon het gebeuren dat we ‘s morgens rechtop in bed schoten omdat een trein, luid claxonnerend, voorbij stoof. Het spoor bleek aan de andere kant van de heg te liggen. Een andere keer lag ons ideale plekje pal naast een vliegveldje. Dat kregen we pas in de gaten toen de hele nacht het luchtverkeer af en aan vloog. Van slapen kwam toen niet zoveel. Met de komst van de Tom Tom werden onze reizen minder avontuurlijk, maar wel een stuk comfortabeler.

Uiteindelijk braken de jaren aan dat de kinderen niet meer meegingen op vakantie. Toen verbouwden we de caravan nog één keer. We hadden voortaan een vast bed dat we niet meer iedere avond hoefden op te maken om het ’s morgens weer af te breken. Een we maakten een vast eethoekje. Met zijn tweeën heb je niet zoveel ruimte nodig. tenslotte leef je op vakantie toch het meeste buiten.

Ons trouwe vakantiehuisje was veertig jaar oud toen bleek dat de dissel was verbogen en het te gevaarlijk was om er nog mee te gaan trekken. Met pijn in ons hart moesten we afscheid nemen. Alle nuttige, dingen zoals een bijna nieuwe disselbak en fietsenrek, werden van de hand gedaan en alle huishoudelijke spulletjes opgeslagen of links en rechts weggegeven. Het binnenwerk moest helemaal worden gesloopt. Mijn lief en ik brachten ons caravannetje samen  naar de sloop. Toen we hem daar verloren in een grote lege hal zagen staan, wachtend op de shredder, moesten we toch even slikken. Daar stond dan ons vakantiehuisje, de volgende dag zou er niet meer over zijn dan een hoopje staal en aluminium. Maar de foto’s hebben we nog, én de herinneringen aan een mooie tijd met onze caravan.

 

Schermafbeelding 2016-07-29 om 16.13.24In 1979 richtte Wilma Stofmeel Dansgroep Butterfly op. Na tien jaar stopte ze daarmee en droeg het stokje over aan een nieuwe leiding. Butterfly bestond toen inmiddels uit ruim 100 leden. In 1990 startte ze Theatergroep Kinderspel, volgde daarvoor de Basisregie opleiding In Tilburg en de Kaderregie opleiding in Venlo. Verder gaf ze theatercursussen in de regio en regisseerde verschillende volwassen gezelschappen en jeugdgroepen. Op verzoek van het NVA (Nederlandse Vereniging Amateurtoneel) volgde ze in Apeldoorn een masterclass om speciaal voor jongeren toneelstukken te schrijven.  In 2006 ontving Wilma de koninklijke onderscheiding Lid in de orde van Oranje Nassau voor haar bijzondere verdiensten op het gebied van theater voor de jeugd en in 2015 ontving ze daarvoor van de gemeente Waalre de vrijwilligerspenning.

Deel dit bericht met je vrienden
Share on FacebookTweet about this on Twitter
Recommend to friends
  • gplus
  • pinterest